Αγόρι και έχουμε τώρα απόφαση πως θα τον βγάλουμε. Αρχικά είπαμε Έκτορας γιατί μου αρέσει ηχητικά, μετά Οδυσσέας γιατί γυρνάει πολύ στην κοιλιά της Ζωής, μετά ήθελα να τον βγάλω Αριστείδη από τον πατέρα μου, ενώ αρχικά είχαμε πει όχι ονόματα γονιών. Τώρα δεν έχω ιδέα. Το Φίλιππος έχει δυνατούς υποστηρικτές μέσα στο σπίτι και είναι και του Phil Ivey. Αλλά δεν πάει με το Θεοφανόπουλος. "Φίλιππος Θεοφανόπουλος"... πολύ φ και θ.... χάλια ακούγεται. Ο μόνος χειρότερος συνδυασμός είναι το "ΘΕΟδωρος ΘΕΟφανόπουλος".
Πήγαμε προχθες και κάναμε την «Βήτα επιπέδου», δυο λέξεις που τώρα σου ακούγονται κάτι σαν «ΣΕΔΦ ΧΣΔΦΑΣ» και θα ξεχάσεις σε 3,54 δευτερόλεπτα περίπου, όπως κάναμε όλοι μας μέχρι να πρέπει να πάμε τη γυναίκα μας να την κάνει και να ακουμπήσουμε και τα 100+ ευρώ που θα μας ζητήσουν στο τέλος.
«Είναι κρίσιμη εξέταση», λένε, αλλά όλα πήγαν καλά με μας. Μας είπαν ότι είναι 100% αγόρι, υγιέστατος πανέξυπνος και μάλλον με τρομακτικές ικανότητες στο πόκερ. Κουνιέται πάρα πολύ μέσα στην κοιλιά της και την ενοχλεί, αλλά αυτό είναι δείγμα υγείας μας είπαν... το οποίο μου ακούγεται όπως όταν σου χύνεται ο καφές και ξενερώνεις και σου λένε «γούρι, γούρι».
Το σίγουρο είναι ότι δεν έχω ιδέα τι μου έρχεται, αλλά όλος ο περίγυρος κάνει ότι μπορεί για να με προετοιμάσει, όπως άλλωστε συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις σε όλους μας. Πριν πας στρατό, ακούς συνέχεια από τους γύρω πως θα είναι, αλλά τελικά δεν έχεις ιδέα τι σε περιμένει. Μπαίνεις μέσα, μαθαίνεις ένα κάρο καινούργιες λέξεις και φράσεις που δεν θα χρησιμοποιήσεις ποτέ ξανά στην υπόλοιπη ζωή σου, όπως "φλογοκρύπτη", "προσόψιο" και "λάδι κοίλου κάνης" και μετά από λίγο μαθαίνεις και τους τρόπους να χειρίζεσαι τις καταστάσεις που εμφανίζονται συχνά.
Έτσι και με το παιδί. Είμαι τώρα στη φάση που μαθαίνω αυτές τις καινούργιες λέξεις. Η αγαπημένη μου είναι το "σελτεδάκι" όπου η προσπάθεια που κάνεις για να θυμηθείς μια πρωτόγνωρη σειρά συλλαβών είναι τόσο μεγάλη, που ξεχνάς τελικά τι σου είπαν ότι σημαίνει.
Μάθαμε επίσης τι είναι το "ριλάξ" και η "καλαθούνα", αφού είμαστε στη φάση που μαζεύουμε μωρο-πράγματα από αδέρφια και ξαδέρφια, των οποίων τα παιδιά "μας ρίχνουν" σε ηλικία από μερικούς μήνες μέχρι κανα-δυο χρόνια.
«Αχ και το πορτ μπεμπέ που έχω να σας δώσω θα σας αρέσει πολύ». Εδώ είναι που χαμηλώνεις διακρικτικά και λες ψιθυριστά, «γυναίκα... τι είναι πορτ μπεμπέ;» και σου απαντάει, «Και γιατί να ξέρω εγώ; Είχα και παλιά παιδί;»
Πως ζούσαμε τόσα χρόνια χωρίς να ξέρουμε το σελτεδάκι; Πως προχώρησε η ανθρωπότητα χωρίς σελτεδάκια τα παλιά τα χρόνια; Ερωτήματα που θα μείνουν αναπάντητα.
Οι φίλοι που έχουν παιδιά σε περιμένουν πως και πως στη γωνία. Το βλέπεις στο βλέμμα τους. Στο αχνό μειδίαμα που διακρίνεις όταν έρχεται αυτό το θέμα σε συζήτηση. Σχεδόν ακούς τις σκέψεις τους να λένε, "καριόλη, τόσο καιρό που έλιωνα στην αϋπνία εσύ έβγαινες και διασκέδαζες, ε; Τώρα θα δεις τι εστί βερύκοκο. Θα πήξεις."
Σου μιλάνε για τις δικές τους εμπειρίες ως νέοι γονείς και περιμένουν να τρομάξεις, να αγχωθείς και μόλις δουν στα μάτια σου ότι πέτυχαν τον στόχο τους, θα σκάσουν και ένα χαμόγελο γεμάτο συγκαταβατικότητα. Ναι, τόση ώρα προσπαθείς να με τρομοκρατήσεις και μόλις δεις ότι το κατάφερες, το παίζεις σοφός και πανέμπειρος που θες να με καθησυχάσεις. Άσε ρε φιλαράκι.
Η σωστή στάση σε αυτές τις φάσεις είναι να παίξεις τον ρόλο που περιμένουν να παίξεις. Του άσχετου, του μαθητή που ακούει ευλαβικά όλες τις συμβουλές και τις εμπειρίες των άλλων. Δεν χρειάζεται να ξέρουν ότι όσο και να προσπαθούν, αν δεν έχεις κάτι πραγματικό να συνδέσεις την εμπειρία που ακούς, μία που θα μπει, μία που βγήκε από το άλλο αυτί.
Σου περιγράφουν γλαφυρά τους βασανισμένους ύπνους των 2 ωρών κάθε βράδυ και οι εκφράσεις στο πρόσωπο τους είναι αυτές της αηδίας. Προσπαθούν πολύ για να σε κάνουν να νιώσεις όσο πιο σκατά μπορείς, ακόμα και 5 μήνες πριν γίνεις κι εσύ αϋπνος μπαμπάς. Αλλά όπως είπαμε, δεν έχεις την απαραίτητη εμπειρία για να τα συνδέσεις, οπότε οι προσπάθειές τους αποτυγχάνουν. Προσοχή όμως, δεν πρέπει να το καταλάβουν! Κουνάς στωϊκά το κεφάλι, σαν να γίνεσαι πιο σοφός με κάθε τους λέξη και πονάς για συμπαράσταση στις βασανισμένες ιστορίες που ακούς.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να κρατήσω αυτήν την "σωστή στάση" που περιέγραψα πιο πάνω. Είναι τρομερά προκλητική η κατάσταση για να την αφήσω να περάσει έτσι. Πως να αντισταθώ; Είναι τόσο εύκολο να τους τιλτάρεις με μερικές λέξεις... «Μπα, εγώ θα είμαι μια χαρά.»
Τρελαίνονται! Αποκλείεται αυτοί να βασανίστηκαν τόσο κι εσύ να λες με τέτοια ελαφρότητα και ευκολία "εγώ θα είμαι μια χαρά", χωρίς μάλιστα να έχεις την παραμικρή εμπειρία από την υπόθεση 'έχω έναν μικρό άνθρωπο να φροντίσω'.
Εκεί αρχίζει και η ειρωνία και η τρομοκρατία, «Καλά,...» (αυτό το «καλά» που το πρώτο «α» κρατάει λίγο παραπάνω απ’ όσο συνήθως) «...δεν έχεις ιδέα τι θα πει να ξυπνάς κάθε μισή ώρα και πριν προλάβει να σε πάρει πάλι ο ύπνος, να κλαίει ξανά. Νομίζεις ότι είναι απλό, ε; Έ, ρε τι σε περιμένει...» και ταυτόχρονα απομακρύνονται λίγο από κοντά σου από απέχθεια. Ακόμα και καθιστοί να είναι, πάλι τραβιούνται πίσω, έστω και λίγο.
Η απάντηση είναι εύκολη και συνήθως, τους αφήνει να σκέφτονται σιωπηλοί για λίγα δευτερόλεπτα. «Έλα μωρέ, σιγά το θέμα. Θα φοράμε ωτoασπίδες και θα κοιμόμαστε ένα βράδυ ο ένας και ένα ο άλλος. Μια χαρά» και ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι θα μπορούσαν τόσο καιρό να χρησιμοποιούν ωτασπίδες και να σώσουν αρκετούς ύπνους, οι οποίοι τώρα έρχονται ένας ένας σα σφαλιάρες στη μνήμη τους. Σκέφτονται, «Ωτασπίδες..., γαμώτο,... πως δεν το σκέφτηκα τότε που δεν μπορούσα να κλείσω μάτι από τα κλάμματα και προσπαθούσε η γυναίκα μου να το κοιμίσει».
Μέσα μου ξέρω ότι ούτε εγώ θα είμαι «μια χαρά» όπως τους είπα πιο πριν αφού τελικά, μάλλον δεν είμαι ο Σούπερμαν και ούτε έχω κάποιο φετίχ με την αϋπνία. Αλλά ρε φίλε, κάααατσε λίγο. Άσε να έρθουν και θα τα αντιμετωπίσουμε. Βιαστικέ τύπε.
Αλλάζω level λοιπόν, αφού καλώς εχόντων των πραγμάτων, γίνομαι σύντομα νεο-μπαμπάς. Η αλήθεια είναι ότι πριν από 8 χρόνια είχα άλλα πλάνα για την ζωή μου, αλλά αλλιώς μου βγήκαν τα πράγματα. Καλύτερα ή χειρότερα δεν μπορώ να ξέρω γιατί δεν έχω δύο ζωές να δω πως θα ήταν αν έμενα στο προηγούμενο πλάνο. Σίγουρα όμως μου αρέσει εδώ που είμαι και ανυπομονώ για τη συνέχεια.
Και μια και είπα για «συνέχεια», να περάσουμε και στην ερώτηση για την «συνέχεια του online πόκερ μετά τις 5 Δεκεμβρίου», την οποία δέχομαι συχνά τελευταία (εντάξει, ατυχής επιλογή για σύνδεση των θεμάτων αλλά ο σκοπός επετεύχθη).
Είναι λογικό σε τέτοιες καταστάσεις όλοι να ρωτάμε ο ένας τον άλλον και ο καθένας όποιον νομίζει ότι μπορεί να ξέρει κάτι περισσότερο από τον ίδιο. Δεν το θεωρώ παράλογο, αλλά το κακό είναι ότι δεν έχω τις απαντήσεις.
Έκανα κι εγώ το ίδιο άλλωστε. Ήρθα σε έπαφη με όποιον πίστευα ότι μπορεί να ξέρει κάτι παραπάνω να μου πει. Και πάλι, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι θα γίνει μετά τις 5 Δεκεμβρίου. Ανησυχώ κι εγώ όπως όλοι. Όχι μη χάσω χρήματα σε εταιρείες. Θεωρώ ότι στις μεγάλες είναι ασφαλή. Ανησυχώ που ακόμα δεν έχουν βγάλει άκρη.
Ακούγονται πολλά, αλλά από τις ενέργειες των εταιρειών μέχρι σήμερα, 28 Νοεμβρίου, βλέπω ότι όλοι κρατάνε στάση αναμονής.
Σύμφωνα με τα όσα έχουμε δει ως τώρα, δεν θα μπορούμε να παίξουμε online στοίχημα, πόκερ ή καζίνο μετά τις 5 Δεκεμβρίου. Πως ακριβώς δε θα μπορούμε; Αλλά κι αν γίνει αυτό, για πόσο δεν θα μπορούμε; Πόσο καιρό θα χρειαστούν για να νομοθετήσουν και να αδειοδοτήσουν τις εταιρείες;
Ελπίζω να είναι προσωρινό, αφού στόχος όλων πρέπει να είναι να λειτουργήσει το οnline στοίχημα και το πόκερ με τρόπο που θα είναι προς όφελος όλων των εμπλεκομένων.
Προφανώς υπάρχουν κάποια συγκρουόμενα συμφέροντα και κάποιοι μάχονται για την μερίδα του λέοντος από την πίτα του online πόκερ, στοιχήματος και καζίνο στην Ελλάδα. Στο μίξερ μπαίνουν και τα συμφέροντα γύρω από την πώληση του ΟΠΑΠ και μετά είναι και αυτά των εταιρειών. Έτσι τα σενάρια για το τι θα γίνει πληθαίνουν.
Δεν βλέπω να βγαίνει αυτή τη στιγμή κάποιο σίγουρο συμπέρασμα. Θέλω να πιστεύω ότι η λογική θα επικρατήσει και θα βρουν σύντομα μια λύση, ώστε να επιτραπεί στις εταιρείες αφενός να λειτουργήσουν σε υγιή ανταγωνισμό και με βιώσιμη φορολογία και αφετέρου να αφήσουν τους παίκτες ήσυχους.
Γνωρίζω ότι η εμπιστοσύνη όλων μας στις αποφάσεις των ελληνικών κυβερνήσεων δεν είναι και στα υψηλότερα επίπεδα και έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε τα χειρότερα. Ας ελπίσουμε να δουν την ευκαιρία της ανάπτυξης μέσα από μία ανερχόμενη βιομηχανία και να φροντίσουν να λειτουργήσει σωστά, με ασφάλεια για τους παίκτες και σε ένα υγιές περιβάλλον.
pokercity.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου