Διαβάστε το κείμενο του Κάρτερ παρακάτω:
“Την περασμένη εβδομάδα, ο Κέβιν Γουίλιαμς, έγινε το νέο μέλος της αγγλικής ομάδας εκπαιδευτών και δημιούργησε (σ.σ. στο Pokerstrategy) ένα video για την εικόνα των παικτών στο τραπέζι και πώς να βρίσκουμε ποιοι παίκτες είναι άπειροι.
Αν και το video ήταν για το πώς μπορεί κανείς να καταλάβει ότι κάποιος παίκτης είναι άπειρος και πώς να αποφεύγει κανείς να δείχνει ότι είναι κακός παίκτης, το video έδειξε πολύ σεβασμό στους άπειρους παίκτες.
Για την ακρίβεια, ο Γουίλιαμς δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν του αρέσει η χρησιμοποίηση της λέξης “ψάρι” επειδή είναι προσβλητική.
Η ιδέα των ψαριών και των καρχαριών στο πόκερ είναι σχεδόν όσο παλιά και το παιχνίδι. Είναι μια εξαιρετική απεικόνιση του πώς λειτουργεί η οικολογία του πόκερ. Όπως η θαλάσσια τροφική αλυσίδα: οι περισσότεροι παίκτες είναι αδύναμα και απροστάτευτα ψάρια, που γίνονται το θήραμα των λίγων δυνατών, που είναι οι καρχαρίες.
Προσωπικά, μου αρέσει η αναλογία. Είναι μέρος της κουλτούρας του πόκερ και είναι από τα διασκεδαστικά πράγματα. Εδώ στο PokerStrategy.com έχουμε ακόμα και εικόνες στα προωθητικά μηνύματά μας (δείτε πατακάτω).
Αλλά θα πρέπει να χρησιμοποιούνται όροι όπως “ψάρι” (ή donkey) όταν μιλούμε για άπειρους παίκτες, τόσο πίσω από την πλάτη τους όσο και στα τραπέζια;
Μη χτυπάτε τη γυάλα.
Υπάρχει ένα ρητό στο πόκερ: “μη χτυπάτε τη γυάλα”, που βασικά σημαίνει “μην τραβάτε την προσοχή σε έναν παίκτη που είναι κακός”.
Αν και είναι γνωστό και κατανοητό απόφθεγμα, οι νέοι παίκτες αποκαλούνται με υποτιμητικούς όρους συνεχώς.
Έχω δει πώς αυτή η φαινομενικά άκακη ταμπέλα μπορεί να επηρεάσει κάποιον παίκτη. Η μητέρα μου είναι ο τυπικός παίκτης “fish” στον οποίον αναφερόμαστε όταν μιλούμε για ανθρώπους, που κρατούν ζωντανή την οικονομία του πόκερ. Παίζει online τουρνουά microstakes για διασκέδαση. Όταν κάποιοι την αποκαλούν “ψάρι” στο chat box, μπορεί να συμβούν δύο πράγματα:
Πρώτα από όλα νιώθει προσβεβλημένη και αποξενωμένη. Αυτό δεν κρατά για πολύ, φυσικά, επειδή ασχολείται με το διαδίκτυο πολλά χρόνια και ξέρει ότι παντού υπάρχουν ηλίθιοι, που λένε διάφορα πράγματα online, που δεν θα τα έλεγαν στην κανονική ζωή.
Η δεύτερη αντίδραση είναι ότι θέλει να μάθει περισσότερα. Τα πάντα, για την ακρίβεια, για την ιεραρχία των “ψαριών” και των “καρχαριών”. Έχει καταλάβει το χάσμα ικανότητας που υπάρχει στο πόκερ.
Αυτό ακριβώς, οι θεωρητικά καλοί παίκτες δεν θέλουν να συμβεί. Κάθε φορά, που θέτεις έναν νέο παίκτη μπροστά στην ανικανότητά του, ένα από δύο πράγματα μπορεί να συμβεί: είτε γίνονται καλύτεροι είτε σταματούν να παίζουν.
Αποξενώνεται η πελατειακή βάση
Η μητέρα μου, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ένιωθε απογοητευμένη ως πελάτισσα, που το poker room επιτρέπει αυτό το πράγμα να συμβαίνει στο chat box.
Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα ένιωθε αν της έλεγα για πράγματα όπως τα προγράμματα για tracking και τα εργαλεία για επιλογή τραπεζιών.
Ακόμα παίζει λίγο, αλλά αυτές οι πρώιμες εμπειρίες, άλλαξαν την άποψή της για το παιχνίδι. Αυτό είναι κρίμα γιατί πραγματικά απολαμβάνει το παιχνίδι. Είναι κρίμα για το πόκερ επειδή (πιστέψτε με) θέλετε τη μητέρα μου στο τραπέζι σας.
Δεν μπορώ να φανταστώ άλλη βιομηχανία όπου οι διαφημιστές ενθαρρύνουν μέρος των πελατών τους να εκμεταλλεύονται τους άλλους, το πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της πελατειακής βάσης. Υπάρχει μια δυνατή κουλτούρα στα online poker rooms, που προωθούν το παιχνίδι τους λέγοντας “οι περισσότεροι παίκτες μας είναι χάλια, ελάτε να τους πάρετε τα χρήματα.”
Αυτού του τύπου η διαφήμιση έχει αποτέλεσμα επειδή υπονοεί ότι “όλοι είναι κακοί εκτός από εσένα.” Λίγοι άνθρωποι στο πόκερ πιστεύουν ότι είναι “ψάρια”, άσχετα από το πόσα χρήματα χάνουν. Όταν ακούν τέτοια μηνύματα, επιλέγουν να τα πιστέψουν.
Όσοι παίζουν για ψυχαγωγία
Αυτό, που αναρωτιέμαι είναι, αν θα πρέπει να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί στο πώς μιλούμε για τους άπειρους παίκτες πίσω από την πλάτη τους.
Προσωπικά το έχω κάνει στο παρελθόν, αναφερόμενος σε νέους παίκτες ως “ψάρια”, όχι για να τους κρίνω, αλλά απλώς ως έναν τρόπο να τους ξεχωρίσω από τους σοβαρούς παίκτες.
Έκανα λάθος; Πιο πρόσφατα, χρησιμοποιώ τον όρο “παίκτες που παίζουν για ψυχαγωγία”, εν μέρει επειδή έχω γίνει τέτοιος κι εγώ.
Μετά από χρόνια στα οποία έπαιρνα το πόκερ στα σοβαρά, πλέον παίζω πόκερ μόνο για διασκέδαση. Αν και μπορώ να κερδίζω στο τοπικό ιδιωτικό παιχνίδι της περιοχής μου, είμαι μάλλον ένας από τους χειρότερους παίκτες μεταξύ των φίλων μου, που είναι σοβαροί παίκτες (και μάλλον για αυτό είμαι πλέον πιο ευαίσθητος με τον όρο “fish”).
Δεν μου αρέσει να κρίνω κάποιον από την ικανότητά του στο πόκερ, καλή ή κακή και αρχίζει να με ενοχλεί όταν το κάνουν άλλοι.
Λόγω του variance, το πόκερ είναι μάλλον το νούμερο ένα παιχνίδι στο οποίο μπορείς να υπερεκτιμήσεις την ικανότητά σου και να έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι καλύτερος από ό,τι είσαι στην πραγματικότητα. Αρχίζω να πιστεύω ότι η ανάγκη να αποκαλέσεις κάποιον άπειρο παίκτη “ψάρι”, είναι ένας τρόπος να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι εμείς δεν είμαστε.
Το μέλλον του παιχνιδιού;
Ίσως ο μεγαλύτερος λόγος, που θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην αποκαλούμε άλλους παίκτες “ψάρια” είναι επειδή οι άπειροι παίκτες θεωρούνται το μέλλον του πόκερ. Όλοι αναζητούν έναν τρόπο να αυξηθεί η online κίνηση και τα κέρδη και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι οι νέοι καταθέτες είναι ο μοναδικός τρόπος να συμβεί αυτό.
Νομίζω ότι το μέλλον της διαφήμισης στο πόκερ θα πρέπει να εστιάζει λιγότερο στη διαφορά που υπάρχει στην ικανότητα και περισσότερο στο πόσο διασκεδαστικό είναι το παιχνίδι.
Το χάσμα στην ικανότητας δεν θα πρέπει να αγνοηθεί τελείως, φυσικά, ίσως απλώς να επαναξιολογηθεί. Ένα από τα πιο ωραία πράγματα στο πόκερ είναι ότι μπορείς να κερδίσεις κάποιον που είναι πιο ικανός από εσένα. Ίσως το μήνυμα δεν πρέπει να είναι “κερδίστε τα ψάρια”, αλλά “κερδίστε τους καρχαρίες”.
Για να ξεκαθαρίσω, δε νομίζω ότι είναι κακές οι συγκεκριμένες αναλογίες στο πόκερ. Απεικονίζουν με πολύ καλό τρόπο την οικολογία του παιχνιδιού και μπορούν επίσης να είναι μια δόση πλάκας μεταξύ των παικτών.
Εντούτοις, νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πιο ευαίσθητοι και να δείχνουμε περισσότερο σεβασμό στους νέους παίκτες και να είμαστε προσεκτικοί με τις λέξεις που χρησιμοποιούμε δημοσίως.
Οι “ψυχαγωγικοί παίκτες” είναι η ζωή του πόκερ είτε παίζεις το παιχνίδι είτε δουλεύεις στη βιομηχανία. Το να τραβάς την προσοχή στα μειονεκτήματα των παικτών στο τραπέζι δεν είναι καλό για κανέναν.
Για την ακρίβεια, θα πρέπει να τους συμπεριφερόμαστε ως VIP αντί για θηράματα.”
Ποια είναι η δική σας γνώμη πάνω στο θέμα. Γράψτε το σχόλιό σας.
pokercity.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου