"Ένα από τα σημαντικότερα live tells"

Ο Ζάκαρι Έλγουντ είναι παίκτης πόκερ, αρθρογράφος και συγγραφέας. Ασχολείται αρκετά με την ψυχολογία στο πόκερ και κυρίως με τα tells, αναλύοντας κατά καιρούς πολλά γνωστά όνοματα του χώρου, όπως τους Πίους Χάινζ, Γκι Λαλιμπερτέ και Μάρτιν Στάζκο.



Πρόσφατα δημοσίευσε ένα άρθρο στο Cardschat.com, βασισμένο σε πρόσφατη προσωπική του εμπειρία από τουρνουά, στο οποίο μιλάει για ένα από τα σημαντικότερα tells στο live πόκερ, το κοίταγμα των φύλλων. Διαβάστε το άρθρο παρακάτω:

Πρόσφατα έπαιξα σε ένα $60 live τουρνουά και κατέληξα να μοιράζομαι το έπαθλο με έναν άλλο παίκτη. Όσο βρισκόμασταν heads-up,  παρατήρησα ένα tell που είχε να κάνει με τη διάρκεια με την οποία κοίταγε τα φύλλα του. Είναι ένα χαρακτηριστικό που γίνεται ακόμα πιο εμφανές στο short-handed ή heads-up παιχνίδι.

Ο αντίπαλός μου δεν ήταν κακός παίκτης, αλλά έπαιζε αρκετά tight και passive. Δεν είχα βρει κάποιο tell πάνω του πριν μείνουμε οι δυο μας, δίοτι ήταν αρκετά στοϊκός, ενώ δεν έπαιζε σχεδόν καμία παρτίδα. Επιπλέον, καθόταν στα δεξιά μου και συνήθως τείνω να μελετάω περισσότερο τους παίκτες που είναι αριστερά μου στο τραπέζι, και άρα έχουν πλεονέκτημα θέσης απέναντί μου.

Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά που παρατηρώ είναι το πόση ώρα κοιτάνε οι παίκτες τα φύλλα τους, όταν αυτά τους μοιραστούν. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι παίκτες τείνουν να κοιτάνε για μερικά δευτερόλεπτα τα μέτρια ή κακά τους φύλλα, ενώ αφήνουν πιο γρήγορα τα φύλλα που θεωρούν καλά. Αν κάποιος κρατάει έναν πολύ δυνατό συνδυασμό, όπως ΑΑ, ΚΚ, QQ ή AK, σπάνια θα τον κοιτάξει για παραπάνω από μια στιγμή.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Στο βιβλίο μου "Reading Poker Tells" εξηγώ πως οφείλεται στην ενστικτώδη αντίδραση του ανθρώπου να κρύψει κάτι πολύτιμο από τους υπόλοιπους. Την ίδια αντίδραση που θα είχε ένα ζώο αν έβρισκε τροφή και κοντά του υπήρχαν και άλλα πεινασμένα ζώα. Η πρώτη κίνηση θα ήταν να κοιτάξει αλλού, ελπίζοντας ότι κανένας άλλος δεν είδε αυτό που είδε εκείνο.



Στην περίπτωσή μας όμως, η ουσία κρύβεται στη μελέτη της αντίθετης κίνησης, δηλαδή το να κοιτάς τα μέτρια ή κακά φύλλα για περισσότερη ώρα. Η συμπεριφορά αυτή ειναι πιο σημαντική διότι αρκετοί παίκτες μπορεί να κοιτάνε γρήγορα ένα μεγάλο εύρος φύλλων, συμπεριλαμβανομένων και των κακών, σπάνια όμως  θα δεις έναν παίκτη να κοιτάει για αρκετή ώρα ένα καλό φύλλο.

Με άλλα λόγια, ένας παίκτης μπορεί να έχει 65% πιθανότητα να είναι δυνατός όταν κοιτάει γρήγορα τα φύλλα του, αλλά ο ίδιος παίκτης θα είναι αδύναμος το 90% των περιπτώσεων, όταν κοιτάει τα φύλλα τους για δύο δευτερόλεπτα. Είναι πιο σημαντική συμπεριφορά γιατί θέλει περισσότερο χρόνο για να πραγματοποιηθεί.

Προφανώς, οι παραπάνω υποθέσεις δεν ισχύουν πάντα. Οι έμπειροι παίκτες είναι πολύ ικανοί στο να κοιτάνε τα φύλλα τους με τον ίδιο τρόπο σε κάθε πείπτωση, καθιστώντας αδύνατη την εξαγωγή πληροφοριών. Μερικοί μάλιστα μου έχουν πει ότι κοιτάνε περισσότερη ώρα τα καλλά τους φύλλα, αν και δεν πιστεύω πως αυτό συμβαίνει συχνά. Η παρατήρηση ενός τέτοιου μοτίβου στο παιχνίδι ενός αντιπάλου σας, μπορεί να σας προσφέρει ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο καθώς και πολύτιμες πληροφορίες, άσχετα από το πόσο αξιόπιστο tell είναι.

Πώς όμως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα παραπάνω στην πράξη; Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: αν παρατηρήσετε αυτή τη συμπεριφορά σε έναν παίκτη, και σκέφτεστε να κλέψετε τα blinds σε μια παρτίδα, μπορείτε να νιώθετε πολύ πιο ασφαλής εάν δείτε τον παίκτη αυτόν να κοιτάει τα φύλλα του για μερικά δευτερόλεπτα. Αντίθετα, θα νιώσετε κάπως άβολα αν τον παρατηρήσετε να τα αφήνει γρήγορα κάτω, μόλις τους ρίξει μια ματιά.

Το συγκεκριμένο tell είναι χρήσιμο στα τουρνουά, όπου συχνά αναγκαζόμαστε να κάνουμε επιθετικές κινήσεις με μέτριους συνδυασμούς, στην προσπάθειά μας να επιβιώσουμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η παραμικρή πληροφορία μπορεί να σημαίνει πολλά.

Ο αντίπαλος που αναφέρω παραπάνω ήταν αρκετά ήσυχος όταν υπήρχαν αρκετοί παίκτες στο τραπέζι. Όι αντιδράσεις του δεν πρόδιδαν στοιχεία και ήταν δύσκολο να τον διαβάσω. Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε heads-up και κάτσαμε ο ένας ακριβώς απέναντι από τον άλλο, παρατήρησα το μοτίβο που περιέγραψα πιο πάνω, πολύ πιο ξεκάθαρα. Ο λόγος που συνέβη αυτό είναι επειδή υπήρχε μόνο ένα άτομο που μπορούσε να του προκαλέσει άγχος, και αυτό καθόταν απέναντί του.

Όταν υπήρχαν παίκτες που κάθονταν ακριβώς δίπλα του, αιθανόταν πιο απειλημένος, και συνεπώς κοίταζε τα φύλλα του πιο γρήγορα, ώστε να μην τα δει κάποιος άλλος. Στο heads-up όμως, είχε πολύ περισσότερο χώρο και άρα ένιωθε πιο χαλαρός, κάνοντας το tell στις αντιδράσεις του ακόμα πιο εμφανές.

Όταν είχε μέτρια ή κακά φύλλα, έτεινε να τα σηκώνει από το τραπέζι και να τα παρατηρεί για μερικά δευτερόλεπτα. Όποτε γινόταν αυτό, εκτιμούσα ότι είχα πιθανότητα 90% να παέι πάσο σε ένα pre-flop raise, άσχετα από τις θέσεις που είχαμε σε κάθε παρτίδα.

Όταν όμως άφηνε γρήγορα τα φύλλα του, δεν έκανα raise, εκτός και αν ήμουν διατεθειμένος να κάνω call σε ενδεχόμενο reraise. Δεν έχει σημασία το τι φύλλα κρατούσε κάθε φορά. Μπορεί να ήταν ένας δυνατός συνδυασμός ή απλά ένα 9-10 suited που απλά του άρεσε. Το σημαντικό είναι ότι έχοντας αυτές τις πληροφορίες, δε χρειάζεται να βάζω τον εαυτό μου σε δύκολες καταστάσεις. Μπορώ απλά να περιμένω τα κατάλληλα σημεία ώστε να κλέβω τα blinds, αποφεύγοντας τις οριακές αποφάσεις.

Το tell αυτό χρησιμοποιείται και ανάποδα. Απέναντι σε αντιπάλους που έχουν αυτό το tell, και σε σημεία που κρατάω κάτι πολύ καλό και παρατηρήσω ότι ο αντίπαλος μου δείξει δύναμη με την αντίδρασή του, συνήθως προσπαθώ να πάρω μεγαλύτερο value με ένα πιο μεγάλο pre-flop raise.

Καταλαβαίνω ότι για παίκτες που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με τη συγκεκριμένη λεπτομέρεια του παιχνιδιού, αυτό το tell φαντάζει πολύ καλό για να είναι αληθινό. Αλλά μπορεί όντως να είναι τόσο απλό απέναντι σε κάποιους παίκτες. Και να θυμάστε ότι γίνεται πολύ πιο ξεκάθαρο στο short-handed ή heads-up παιχνίδι, όταν οι άμυνες του αντιπάλου έχουν χαλαρώσει.

pokercity.gr